die eerste vlucht … We huilden om wat we verloren waren, en om wat we nog mochten beleven

Sommige momenten blijven voor altijd in je geheugen gegrift. Niet omdat ze zo groots zijn.
Maar omdat je op dat moment voelt dat er iets veranderd is.

Voor mij was dat de eerste reis die Lisa en ik samen maakten na het overlijden van Christophe.

Negen jaar waren we niet meer op vakantie geweest. Het werk ging altijd voor, omdat dat op dat moment voor ons de juiste keuze leek. En dan opeens boek je terug een reis naar Tenerife.

En plots zit je daar, met twee. Voor de eerste keer zonder hem. Ik herinner me nog hoe vreemd alles voelde.

Dan sta je daar met twee op de luchthaven. Alsof alles wat vroeger vanzelfsprekend was, plots opnieuw geleerd moest worden.

Ik denk dat geen van ons beiden echt wist wat we moesten verwachten.

Ik heb zo gehuild toen het vliegtuig opsteeg.

Een gevoel dat ik vandaag nog altijd moeilijk kan beschrijven. Verdriet en dankbaarheid, alles tegelijk!

Opeens het besef dat Christophe dit nooit meer zou meemaken en hij nooit meer naast ons zou zitten.

Dat we nooit meer met ons drieën op vakantie zouden vertrekken.

Maar tegelijk ook het besef dat wij er nog waren. Dat wij nog de kans kregen om nieuwe herinneringen te maken.

Tenerife werd uiteindelijk veel meer dan een vakantie. Het werd een eerste stap naar nieuwe herinneringen en lange emotionele gesprekken.

De zonsondergangen in Tenerife, dat waren er om nooit meer te vergeten. Niet omdat ze zo mooi waren, al waren ze dat absoluut. Maar omdat ze ons elke avond even deden stilstaan.

Mama en dochter.

Achteraf bekeken kwam die reis naar Tenerife misschien op het perfecte moment.

De maanden voordien waren voor Lisa en mij niet gemakkelijk geweest. Naast het verdriet dat we allebei nog met ons meedroegen, hadden we ook samen enkele moeilijke periodes doorgemaakt. Periodes waarin we elkaar niet altijd begrepen. Periodes waarin emoties soms hoger opliepen dan we zelf wilden.

Periodes waarin onze band onder druk kwam te staan. Voor het eerst in lange tijd was er weer rust.

Tijd om te praten. Tijd om te luisteren. Tijd om opnieuw dichter bij elkaar te komen. Niet omdat alle problemen verdwenen waren.

Maar omdat we opnieuw voelden dat we elkaar voor altijd nodig hadden.

En misschien was dat wel het belangrijkste wat die reis ons gegeven heeft.

Die eerste keer op reis gaf ons ruimte, ruimte om elkaar terug te vinden zonder de drukte van thuis, zonder werk, school en alles wat ondertussen gewoon bleef doorgaan.

Ik denk dat ik daar ook voor het eerst echt besefte dat nieuwe herinneringen maken niet betekende dat we de oude achterlieten.

Dat vond ik voordien soms moeilijk. Bij elke eerste keer zonder Christophe zat ergens dat schuldgevoel. Mag ik hier wel van genieten? Mag ik gelukkig zijn terwijl hij er niet meer is? Mag ik nieuwe plekken ontdekken waarvan ik weet dat hij ze nooit zal zien?

Dat je iemand ontzettend hard kunt missen en tegelijkertijd een prachtige dag kunt hebben. Dat verdriet en geluk blijkbaar perfect naast elkaar kunnen bestaan. Soms zelfs op exact hetzelfde moment.

En misschien is dat wel één van de vreemdste dingen die ik geleerd heb sinds Christophe er niet meer is.

Het leven wacht niet tot je klaar bent om opnieuw te beginnen. Het gaat gewoon verder.

En heel langzaam moet je zelf beslissen of je opnieuw mee durft te gaan.

Voor Lisa en mij was Tenerife daar misschien wel het begin van. Onze eerste reis met twee.

Niet zoals we het ooit gepland hadden. Niet zoals ik het voor ons had gewild.

Sindsdien kijk ik anders naar reizen, momenten en herinneringen. Ik wil niet meer wachten op "ooit". Niet meer denken dat er later nog genoeg tijd is.

Want als er één ding is dat het leven mij op een bijzonder harde manier geleerd heeft, dan is het dat later helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

En ergens tijdens die reis viel er voor mij nog iets anders op zijn plaats.

Ik nam er een belangrijke beslissing. Een grote keuze die voor heel wat verandering in mijn leven zou zorgen.

Maar daarover meer in mijn volgende blog.

Liefs,

Anne